Revolutie, een tricky business

Op de Documenta 14, locatie Neue Neue Galerie viel Irena Haiduk op met haar modeshow van vormeloze Oostblokkleding. De schoenen van haar label Yugoexport gingen als warme broodjes over de toonbank. Dit ondanks of dankzij het koopcontract dat bepaalt dat de sleehakken alleen tijdens het werk gedragen mogen worden. Een ander anachronisme was het verbod op het maken van opnames. Bezoekers die gewend waren om alles met hun smartphone of fototoestel vast te leggen, kregen van de mannequins de spreekwoordelijke tik op de vingers.

Bij een deur verzamelden zich mensen en ik sloot mij aan zonder te weten wat mij te wachten stond. Ik was de laatste van de 25 personen die naar binnen mochten. We konden plaatsnemen op ligstoelen en de ruimte werd verduisterd. Zo maakte ik kennis met een geluidswerk van Irena Haiduk. Seductive Exacting Realism was een interview met één van de oprichters van CANVAS, Srđa Popović. Hij is een voormalig lid van Otpor!, de beweging van jongeren die dictator Milošević ten val wisten te brengen en hun revolutionaire knowhow naar Georgië, Oekraïne en de Arabische wereld exporteerden.

Eén van de vragen die Irena Haiduk in haar werk opwerpt: zijn deze geweldloze revoluties niet een kolfje naar de hand van de neoliberalen (dictatuur omverwerpen = nieuwe afzetmarkt + nieuwe goedkope arbeidskrachten)? Fijntjes laat Irena Haiduk weten dat het onderzoek dat Srđa Popović aan de universiteit van Harvard verricht door het bedrijfsleven wordt gesponsord…

CANVAS heeft een handboek voor het maken van een revolutie en een syllabus voor studenten:
handboek: http://canvasopedia.org/wp-content/uploads/2015/08/50-Crucial-Points-web.pdf
syllabus: http://canvasopedia.org/wp-content/uploads/2015/08/CANVAS-Core-Curriculum_EN.pdf

Hoe gebruik jij de ruimte?

Als je in Arnhem studeert heb je hem misschien weleens zien zitten, in zijn huisje. Henry Alles, theatermaker en student Master of Theatre Practices. Vanuit zijn huisje onderzoekt hij hoe de ruimte functioneert. Hoe gebruikers haar gebruiken. Volgens de regels of niet. Vrijer misschien.

In aanloop naar het programma Revolte verplaatst Henry Alles zijn onderzoek naar Enschede. Wat mag hier wel en wat niet? Is dit oké of moet het anders? Wat vind jij? Vanuit zijn eigen gebouwde huisje onderzoekt Henry de ruimtes van de AKI en het conservatorium in Enschede.

Als je in Enschede studeert kom je hem binnenkort dus tegen. Henry bivakkeert tijdelijk in het conservatorium (vanaf 16 oktober) en daarna een aantal dagen in de AKI (vanaf 6 november). Hij zal je aanspreken op hoe jij de ruimte gebruikt. En het liefst bouwt Henry, in samenwerking met studenten en passanten, aan een operateske performance, met een huisje, een orkest en mening. Om gezamenlijk een stem te geven aan de gebruikers van de ruimte.

Als je je geroepen voelt hier iets van te vinden – het is immers ook jouw ruimte – doe dan mee! Neem plaats, zing je protest, wees aanwezig, maak een statement. Op 9 november weten we of ArtEZ zijn ruimtes in Enschede wel goed gebruikt.

Klik hier voor meer info.

The (Un)official How to start a revolution starter-kit (preview)

Do you feel trapped in your room? Unsafe in the streets or in the sheets? Confused and concerned by what others think you represent? Tired of being profiled as ‘the artsy one’, as if your art is solely a state of value necessary to differentiate you from the real world? Tired of hearing your Slavic friends complain about the shit countries they live in? Upset with the way refugees are treated and named with a collective pronoun by your mother? Frustrated with the pink and the blue and how people think that if you swim on the outer rims of the gender spectrum you’re gentrifying cis-people? Do you believe in individuality? Do you have some spare time and state of mind? Then this might be for you!

Donya Batta, student Creative Writing, nodigt je uit om met deze starter-kit je eigen revolutie te ontketenen. Download hier je toolkit (op p. 20 start de starter-kit, maar lees en bekijk vooral ook de 1e 19 pagina’s!) en stuur ons jouw revolutionaire ideeën/beelden/acties: f.bokhoven@artez.nl.

 

Tekst: Donya Batta
Afbeeldingen en ontwerp: Catalogtree

 

Manifesto van Julian Rosefeldt in Focus

Focus en studium generale werken in oktober en november samen aan een programma rond het thema revolutie. Focus toont o.a. Manifesto – een regelrechte aanrader!

Van de site van Focus:
Voortreffelijk eerbetoon aan verschillende (kunst-)manifesten van de 19de en 20ste eeuw, variërend van het communisme tot Dogma, virtuoos gekoppeld aan dertien personages, onder wie een dakloze man, een fabrieksarbeider en een directeur – allemaal gespeeld door de onvolprezen Cate Blanchett. Een bijzondere, humoristische audiovisuele ervaring.

Een keurige moeder bidt aan tafel voor de lunch, terwijl haar zoons en echtgenoot ongeduldig luisteren. “Ik ben voor een kunst die niet alleen op zijn kont zit in een museum”, zegt ze. “Ik ben voor kunst waar gaten in vallen als in sokken, die gegeten wordt als een stuk taart.” De woorden komen uit een manifest van popart-kunstenaar Claes Oldenburg uit 1961. Ze worden uitgesproken door Cate Blanchett, in een van de dertien (!) rollen die de actrice speelt in Manifesto, Julian Rosefeldts experimentele film waarvoor hij putte uit de statements van meer dan vijftig kunstenaars en andere denkers uit de twintigste eeuw.

De film, afgeleid van Rosefeldts gelijknamige multiscreen-filminstallatie, is een tour de force waarin leidende denkbeelden over kunst en maatschappij handzaam worden vervat in twaalf delen. De verbluffend veelzijdige Blanchett (ze speelt onder meer een zwerver, poppenspeler, directeur en choreograaf) maakt de teksten fris en springlevend, het bewijs dat visionaire ideeën werkelijk tijdloos kunnen zijn. (bron IFFR)

Lees hier de eerdere blog die ik schreef over de vrij geniale filminstallatie van Rosefeldt.

Kom van je kont af!

Kom van je kont af!

Ben je aspirant-revolutionair en zoek je nog een goed boek voor de zomer?

Je kunt natuurlijk kiezen voor On Revolution (1963) van Hannah Arendt, de filosofe die haar hele leven heeft gewijd aan het onderzoek naar de diepere laag onder en achter de politieke actualiteit van verleden en heden. Voor het eerst uitgegeven in de roerige jaren ‘60 en in 2006 heruitgegeven in de serie moderne klassiekers van uitgeverij Penguin. Bereid je voor op een analyse van de onderliggende principes van revolutie aan de hand van een vergelijking tussen de Amerikaanse en Franse Revolutie aan het eind van de 18de eeuw.

Studium generale beveelt je ook graag een ander boek aan: Zo Begin je een Revolutie  (2017) van Nadja Tolokonnikova (27), een wonder van kunst en rebellie. Toen Nadja tien was, werd ze feministe, op haar zestiende ging ze filosofie studeren en op haar eenentwintigste richtte ze samen met Katja en Maria de antiPoetin-punkband Pussy Riot op, die met hun anarchistische en provocatieve optredens een revolutie proberen te ontketenen in het ultraconservatieve Rusland. Met korte rokjes aan en bivakmutsen op zingen ze punkliedjes bovenop metro-ingangen, op het Rode Plein in Moskou en in de kathedraal van Christus de Verlosser. Na een optreden waarbij ze Poetin en de Kerk bespotten en feminisme en homoseksualiteit propageren, worden ze bij een schijnproces tot twee jaar strafkamp veroordeeld wegens ‘subversieve provocaties’. Nadja zit die twee jaar bijna helemaal uit en schrijft dit boek op basis van haar dagboekaantekeningen.

Even een waarschuwing van Nadja voor wie een kant en klare handleiding verwacht vol tips waarmee je direct aan de slag kan: „Neem mij en mijn boek toch niet zo serieus. Ik ben geen politicus, geen econoom. Ik ben anarchist. Ik wil verandering. Er is geen uitgewerkt plan, onze acties zijn niet gepland. Het is veel stommer dan dat. Ik stort me erin zonder aan de consequenties te denken. Ik leid mijn leven als een puber.” En alvast een tipje van de sluier: ‘Tip 200: Als je iets wilt veranderen, kom dan van je kont af. Het is hier zelfbediening.’ (Nadja in een interview met Rinskje Koelewijn in het NRC naar aanleiding van de Nederlandse vertaling van haar boek: >>> https://www.nrc.nl/nieuws/2017/02/21/wil-je-verandering-kom-dan-van-je-kont-af-6818695-a1547012)

Boek kopen? Kom van je kont af, ga naar je lokale boekhandel en koop of bestel het daar!!

Documenta 14 Kassel: Hardcore speuren

Onlangs schreef Rutger Pontzen een pittig stuk in de Volkskrant. Het artikel begint als volgt: ‘Kunst verdrinkt in goede bedoelingen op Documenta. Voor kwalitatief hoogstaande kunst hoef je niet naar Kassel af te reizen. Natuurlijk, goede bedoelingen, prachtig… Maar als het zinneprikkelende van de kunst ten onder gaat in de aandacht voor al die maatschappelijke onderwerpen, wat blijft dan nog van de kunst zelf over, vraagt Rutger Pontzen zich af op de Documenta.’

Het artikel werd direct op Facebook gepost, waar al snel een discussie op gang kwam. ‘Geëngageerde kunst is zelden goede kunst,’ werd er geroepen. En: ‘Ik ken geen kunstenaar die zijn werk geëngageerd noemt. Dat is meer een typologie van de kunstcriticus of- historicus. En wat zijn de criteria voor goede kunst?’ Kortom, binnen twee weken naar de opening van een van de belangrijkste kunsttentoonstellingen van Europa, zijn er al flink wat meningen. Moet je erheen?

Studium generale ging om er de kunst van het moment op te snuiven, revolutie te zoeken (input voor ons novemberproject REVOLTE) en ideeën op te doen voor nieuwe projecten. Wat vonden we er? Het was hardcore zoeken geblazen.

Eerder dit jaar opende de tentoonstelling in Athene. Een bijzondere keuze en een statement van curator Adam Szymczyk. Hij wilde ‘zijn’ Documenta onderdeel van de echte wereld laten zijn en die wereld kun je beter vanuit Athene benaderen dan vanuit Kassel. Athene is immers een door de financiële crisis geteisterde stad die op het kruispunt van drie continenten ligt. De tentoonstelling, nu dus deel twee in Kassel, gaat over allerlei maatschappelijke vraagstukken zoals immigratie, ons koloniale verleden en de gevolgen daarvan, onderdrukking etc. Een rode draad is de vraag ‘Wat kunnen we leren van het verleden en de verhalen van ouderen?’. Daarnaast maakt Szymczyk ook een statement tegen de door enkele iconen gedomineerde Westerse kunstmarkt door heel veel kunstenaars uit te nodigen die niet deel uitmaken van deze markt (zoals ook in 2015 bij de Biënnale van Venetië waar veel ‘outsider kunst’ te zien was).

Gewapend met deze informatie gingen wij vol goede moed op pad. De locaties waar de tentoonstellingen plaatsvonden waren verspreid over de hele stad. De routing en informatievoorziening bleken belabberd. Een van de grootste kunsttentoonstellingen van Europa heeft op het gebied van informatievoorziening waarschijnlijk veel te hoge ambities gehad en haar kruit reeds verschoten in Athene, waar de boel beter en overzichtelijker geregeld was, zo hoorden wij. Gelukkig hadden we voorwerk gedaan en wat recensies verzameld die ons op weg hielpen. Als je een tentoonstelling bezoekt wil je aan het denken worden gezet en (visueel) verrast worden. Esthetische ervaring speelt een rol, net als vernuftig onderzoek en bijzondere vertalingen van concepten. Maar waar waren deze kunstwerken? De tentoonstellingsruimtes puilden uit. Kunst van inderdaad weinig bekende namen, maar ook veel van een onduidelijke kwaliteit (daar hoeft natuurlijk niet per definitie een verband tussen te bestaan). In het Fridericianum is de gehele kunstcollectie van het museum voor Hedendaagse Kunst in Athene te zien. Een vrij gemiddelde collectie van een lokaal kunstmuseum. Daar zaten wij niet op te wachten. Wat betekende deze bijdrage anders dan meer aandacht voor Griekse kunstenaars die in de collectie waren vertegenwoordigd? En ook in de Neue Galerie troffen we vooral kunstwerken van twijfelachtig niveau. En soms, daartussen verstopt, een kunstwerk waar je wat langer bij stil kon staan. Dat iets meer vroeg dan een vluchtige blik. Net zoals Rutger Pontzen vroegen wij ons herhaaldelijk af: kijken wij nu niet naar een geschiedenisles, een heel goede documentaire of bijzonder onderzoek? Maar waar is de kunst? Waar is die bijzondere vertaling die ons raakt en verder laat denken? Die bij je blijft doordat ze zowel visueel als ook inhoudelijk interessant in elkaar steekt. En ons verder brengt dan de gedachte: ja, maar natuurlijk moeten wij iets met het milieu, ongelijkheid, migratie etc. Dat wisten wij namelijk al…

Desondanks vonden wij toch een paar parels:

Angela Melitopoulos, Crossings, 2017 (locatie Giesshaus)
Een vierluik geprojecteerd op de wanden van het gebouw. Over ‘schuldig landschap’. De kunstenaar filmde in vluchtelingenkampen in Piraeus en Lesbos. En ze filmde Griekse mijnbouw. 109 minuten over een gebied dat al millennia lang het strijdtoneel is van economische problemen. De film zit heel bijzonder in elkaar door haar afwisseling in geluid, beeld en verhalen. Een must see! En blijf vooral een hele tijd zitten.

Preah Kunglong, 2017 (locatie Ottoneum)
Een visueel pareltje. Film over een door geopolitiek en milieuvervuiling bedreigde stam (de Chong die leven in regenwouden in Cambodja). De kunstenaar probeert samen met een choreograaf een beeld te vormen van hoe deze stam omgaat met haar leefomgeving.

Britta Marakatt-Labba, Historja, 2003-2007 (locatie Documenta Halle)
Een prachtig geborduurd wandkleed dat de niet-lineaire geschiedenis vertelt van de Sami. Over de rendierjacht, Sami geloof, maar ook over onderdrukking en verzet tegen de autoriteiten.

Gauri Gill, Acts of Appearance, 2015- (locatie Hessisches Landesmuseum)
Gill maakt foto’s over staatlozen of groeperingen die onderdrukt worden door de autoriteiten. Zij maakte een portretserie waarbij zij een familie in India vroeg om maskers te maken. Deze keer niet om goden uit te beelden zoals dat gebruikelijk is. Maar om aandacht te vragen voor de dagelijkse realiteit. Dit levert bijzondere portretten op die zweven tussen droom en werkelijkheid. 
Stefanos Tsivopoulos, Precarious Archive, 2015 (locatie Fridericianum helemaal bovenin)
Een alternatieve geschiedschrijving in de vorm van een archief over enkele belangrijke politieke gebeurtenissen uit de recente geschiedenis van Griekenland. Bijzondere installatie, vraagt wel om geconcentreerde aandacht en een beetje lees- en puzzelwerk. Interessant qua geschiedenis maar zeker ook qua vorm.

Verder is er nog interessant werk van Regina Jose Galindo te zien in Palais Bellevue en zijn er verschillende performances. Wij troffen een opmerkelijke ‘ecoseks performance’ van de Amerikaanse Annie Sprinkle. Een heel theatrale oproep om van de aarde en natuur te houden. Sprinke geeft diverse ‘tours’ tijdens Documenta.

Check ook vooral ‘Vijf hoogtepunten op Documenta 14’ van Sandra Smallenburg NRC 9 juni 2017.

Documenta 14 Kassel 10 juni t/m 17 september, Athene begon in april en duurt tot half juli.

Manifesto: prachtige filminstallatie

Nu te zien op het Holland Festival: Manifesto van Julian Rosefeldt. Ik zag deze filminstallatie een jaar geleden in het Hamburger Bahnhof in Berlijn en ik was totaal betoverd. Door de fantastische scenografieën, door de gelaagdheid en door een verbluffende Cate Blanchett.

Als basis voor zijn filminstallatie heeft Julian Rosefeldt bekende manifesten genomen, van onder anderen André Breton, Guy Debord, Lars von Trier, Karl Marx, Sol LeWitt en Jim Jarmusch. Als bezoeker van de installatie wandel je langs dertien korte, parallel vertoonde films. Iedere film heeft een geheel eigen setting, sfeer en hoofdpersonage. Cate Blanchett speelt dertien heel verschillende rollen; een zwerver, een conservatieve moeder, een spreker op een begrafenis, een poppenspeler (wow, die scenografie is zo mooi!), een punker, etc.

De manifesten worden door Rosefeldt en Blanchett in een hedendaagse context geplaatst. Dat werkt vervreemdend, maar tegelijkertijd klinken die manifesten soms juist heel actueel.

Afgelopen week stonden de recensies in de kranten, stuk voor stuk lovend. Ik kan het je van harte aanbevelen: gaat dat zien!

Zie hier voor meer informatie en een trailer.

De revolutionaire kracht van kunst

We herdenken dit jaar niet alleen de Russische Revolutie die, geholpen door kunstenaars en vormgevers, het begin moest vormen van een wereldrevolutie. Het is ook 100 jaar geleden dat Marcel Duchamp het werk ‘Fountain’ tentoonstelde, een gesigneerd urinoir. Een kunstwerk dat een revolutie in het denken over de waarde en betekenis van kunst teweegbracht.

Het lijken de twee uitersten van het spectrum waartussen kunst zich nog steeds beweegt. Enerzijds het idee dat door het mobiliseren van kunst voor of tegen een ideaal of moraal gestreden kan worden. Het uitgangspunt voor een hedendaagse kunstenaarsbeweging als Hands Off Our Revolution die kunst wil inzetten in de strijd tegen het opkomend rechts populisme. En anderzijds het idee van de autonomie van het reflectieve kunstwerk dat in dit geval alleen betekenis heeft voor wie op de hoogte is van de (moderne) kunstgeschiedenis.

Literair criticus Arnold Heumakers beschrijft in zijn als boek uitgegeven dissertatie ‘De Esthetische Revolutie’ (2015) precies hoe deze bandbreedte ontstond tijdens de Romantiek en Verlichting. Hij laat zien hoe het revolutionaire concept van kunst als autonome kracht, en de herkenning van schoonheid als een apart geestelijk vermogen, postvatte. En hoe dat revolutionaire concept van de esthetische autonomie sindsdien ons denken over kunst en kunstenaar bepaalt. “De esthetische revolutie verkreeg een dubbel aspect. Ten eerste in de verabsolutering van de kunst, bekender als l’art pour l’art. Ten tweede in de totalisering van de kunst, in het verlangen om via de kunst een nieuwe wereldorde te scheppen, een Umwertung aller Werte, niet minder ingrijpend dan de Franse revolutie.” ‘Kunst om de kunst’ of ‘de verbeelding aan de macht’ dus. De rode draad: de kunstenaar als iemand waar tegen op te kijken valt. Iemand die ‘hogere’ waarden stelt tegenover een wereld waar van alles op aan te merken is.

In Nederland ligt de laatste jaren de nadruk op de maatschappelijke impact van de kunsten. Je zou denken: een prima hedendaagse invulling van bovenstaand idee over de kunstenaar. Maar in dagblad Trouw konden we recent lezen dat dit voor kunst op de lange termijn wel eens een heel gevaarlijke positie zou kunnen zijn, zo betoogt Tiffany Jenkins, Britse cultuurcritica en BBC-presentatrice. “Zodra de kunsten worden ingezet om iets te doen wat niet uniek is aan de kunsten, worden ze vervangbaar. Ik geef u een voorbeeld. We horen al jaren dat kunst goed is voor onze gezondheid, dat musea misschien wel net zo belangrijk zijn als ziekenhuizen. Het klinkt fantastisch en als er geld is voor projecten om kunst te brengen naar wijken en gebouwen waar mensen niet zo gezond zijn, kan het allemaal. Maar zodra er bezuinigingen komen en je moet kiezen tussen kunst en een ziekenhuis, dan legt het museum het af. Probleem is dat je dan al te laat bent om nog te zeggen dat kunst eigenlijk bijdraagt aan schoonheid en waarheid. Immers, dát argument hebben we allang niet meer gehoord. Wanneer we stoppen om het op te nemen voor de kunsten vanwege wat ze écht doen, waarom ze waarde hebben en onvervangbaar zijn, dan worden de kunsten irrelevant.”

Kunst; niet functioneel maar mooi en waar…. iets om over te na te denken. Schrijver en filosoof Albert Camus (1913 – 1960) zou zich niet zo’n zorgen maken: ‘Kunst is niet groot omdat ze revolutionair is, maar revolutionair omdat ze groot is’, schreef hij. Kunst kan volgens hem een alternatieve wereld laten zien, een wereld waarin alles (radicaal) anders is. Haar revolutionaire kracht: de ultieme, geweldloze opstand, zoals geen enkel ander medium dat kan.

ArtEZ studium generale is benieuwd hoe daar door ArtEZ studenten over wordt gedacht.

Nieuw thema: revolutie

Achter de schermen zijn wij al enige tijd bezig met een nieuw thema, een nieuw onderzoek en een nieuw verlanglijstje met interessante kunstenaars en wetenschappers. Nu is het de hoogste tijd om dat thema ook wereldkundig te maken. Voor ons komende programma hebben we gekozen voor het thema: revolutie. Op en rond 9 november presenteren we diverse events waaronder workshops, lezingen en een filmprogramma.

Een toelichting op het thema:

‘The revolution will be live’, klinkt het steeds weer in de intro van de populaire, op de actualiteit gebaseerde televisieserie Homeland. Op het Avdiplein in het centrum van Athene staat in het kader van de internationale kunsttentoonstelling Dokumenta een ‘Monument to Revolution’. Uit luidsprekers klinkt een collectieve speech van antifascistische actiegroepen uit heel de wereld. In 90 steden in Rusland ging men recent massaal de straat op om te protesteren tegen corruptie. Is het toeval dat het V&A recent een blockbuster organiseerde over de impact van de kunst, muziek, design en  politiek activisme van de late jaren ’60 onder de titel van de bekende Beatle song ‘You Say You Want a Revolution’? Is er 100 jaar na de Russische Revolutie weer sprake van een revolutionair elan?

Tijden zijn roerig. De maatschappij is sterk verdeeld over de juiste aanpak van problemen. Het democratische stelsel staat onder druk. Energiebronnen raken op en het milieu verkeert in crisis. De roep klinkt steeds breder en luider om in opstand te komen tegen de situatie in de wereld en de heersende ideologieën. Er heerst woede en verbijstering over de absurditeit van het bestaan. Al in 1951 schreef de Franse schrijver-filosoof Albert Camus in L’Homme Révolté dat de opstand of revolte ‘existentieel’ is en ‘de adem van de levensenergie’. Maar ook gevaarlijk; want hoewel revoluties altijd een omkering betekenen, uiteindelijk leiden ze altijd tot een terugkeer naar de oude situatie. Met dit verschil dat er nu andere machthebbers zijn, die als het tegenzit andere tegenstanders vermoorden.

Op 9 november onderzoekt ArtEZ studium generale het verlangen om de wereld vergaand te veranderen. Maar wat willen we precies veranderen en hoe dan? Kan een boek een revolutie ontketenen? Een theaterstuk? Een lied? Een enkel persoon of alleen de grote meerderheid? Zoals in de jaren ‘80 met hanenkam en leren jas op de barricaden? En wat hebben we geleerd van de Arabische lente, die een revolutie 2.0 moest zijn, maar volgens velen een mislukte onderneming is gebleken? Spelen kunst en design een grote rol zoals 100 jaar geleden tijdens de Russische Revolutie? We onderzoeken welke voorwaarden aan de basis liggen van een geslaagde revolutie, welke tools je ter beschikking staan, wat de uitdagingen zijn. Zit de revolutie in jou?

Studio Mei ’68

Een nieuwe generatie muziektheatermakers presenteert een reeks eigenzinnige performances waarin zij hun licht laten schijnen op de Parijse studentenrevolte van mei ’68. Op 19, 20 en 21 mei, tijdens Operadagen Rotterdam, presenteren zij het resultaat van een kort maar intensief en inspirerend proces. De makers/spelers zijn afkomstig van Muziektheater ArtEZ, Toneelacademie Maastricht, Toneelschool Amsterdam (AHK), acteursopleiding Utrecht (HKU), T.I.M.E (masterspecialisatie Muziektheater) en De Acteerschool Rotterdam.

Op zondag 21 mei vindt ook een videovertoning van de muziektheatervoorstelling Parijs 1950 plaats. In 2010 maakte Mirjam Koen deze voorstelling. In een Parijs’ café proberen studenten en kunstenaars na de schok van de Tweede Wereldoorlog hun leven opnieuw vorm te geven. Deze videovertoning sluit thematisch mooi aan bij Studio Mei ’68.

Studio Mei ’68 met Scott Beekhuizen, Iris van der Ende, Claire Hordijk, Flore Koopen, Rosine Langbroek, Eva van der Post, Marijn Prakke, Tim Schouten, Timo Tembuyser, Barbara Willemsen, Soraya Wunnink begeleiding Mirjam Koen, Erik van der Horst eindmontage Mirjam Koen

Voor meer informatie en reserveren klik hier.