Oempa Loempa-paardje

BoerderijGeurenblind. Het woord herinnert me aan mijn beste vriendinnetje van de basisschool. Ze woonde samen met haar moeder en stiefvader in een boerderij, dertig kilometer van school. Ze mocht, als haar moeder haar kwam halen, één iemand mee naar huis nemen. Meestal was ik dat. Af en toe bleef ik slapen. Als we uit de auto stapten, was ik altijd de enige van ons drie die zijn neus dichtkneep voor de geur van de koeienstal van de buren. Het wende, zei haar moeder altijd.

We waren tien, we speelden samen HabboHotel, kregen virtuele verkering met verschillende jongens, en maakten het dan binnen een paar minuten weer uit. We lachten als haar stiefvader ons spelletje belachelijk maakte. ’s Nachts bouwden we een parcours door haar slaapkamer, we sprongen van het bed en koprolden langs haar kasten. We tijgerden onder torens van kussens door en als haar moeder vanuit hun slaapkamer riep wat we zo laat nog aan het doen waren, antwoordden we dat we met de knuffels speelden. We zaten in de wei op de rand van de oude waterput en lachten om de oortjes van de lammetjes die nog net boven het lange gras uitstaken als ze gingen liggen. Ze vertelde me dat ze had gehoord dat er mensen waren die het met dieren deden. We discussieerden een tijdje en kwamen tot de unanieme conclusie dat we mensen die FalabellaFestivohet met konijnen deden nog wel konden begrijpen, die waren tenminste lekker zacht. Kippen vonden we een heel ander verhaal. Ik ging met haar mee naar de manege. Terwijl zij les had, leerde ik van een poster de namen van bekende paardenrassen uit mijn hoofd. Ze lachte als ze terugkwam en ik een Falabella nog steeds een Oempa Loempa-paardje noemde.

Aan het eind van groep zeven kregen we onze eerste en laatste ruzie. Ze zou naar groep acht gaan op een basisschool dichter in de buurt. De laatste dag voor de zomervakantie zeiden we elkaar geen gedag. We zwaaiden niet naar elkaar toen ze met haar moeder in de auto wegreed. We stuurden elkaar geen briefjes, geen berichtjes op MSN. Na een tijdje dachten we niet meer aan elkaar. Het wende.

Julie Droeghaag schreef deze tekst, zij is student Creative Writing van ArtEZ. Studenten Creative Writing schrijven in de aanloop naar ons festival De Grote Geheugen Show twee keer per week een tekst. Vertrekpunt van iedere tekst is een geur die een herinnering oproept; zoals Marcel Proust zijn hele A la recherche du temps perdu begon met de geur van een madeleine koekje dat hij in de thee doopt.

De Grote Geheugen Show

logoDGGSIk moest nog wat doen, maar wat was dat ook al weer? …  O ja: een blogpost schrijven over ons eerstvolgende festival. Op de valreep voor de kerstvakantie kondig ik met groot genoegen aan:

De Grote Geheugen Show – een eendaags festival over het brein en kunst

​De weeë geur van andijvie brengt je terug in de keuken van je oma. Je maakt een selfie met je beste vriendin tijdens Lowlands. Of je legt al lifeloggend elke dertig seconden je leven vast.

Herinneringen zijn ontzettend belangrijk. Ze maken je tot wie je bent. We weven persoonlijke ervaringen en ‘de geschiedenis’ samen tot betekenisvolle verhalen. Die verhalen helpen ons om vat te krijgen op de wereld om ons heen, en op onze eigen plek daarin.

Tijdens De Grote Geheugen Show onderzoeken we samen met kunstenaars en denkers uit kunst, wetenschap en maatschappij het belang van herinneringen en geheugen voor het hier en nu. Een dag over hoe het geheugen werkt. Hoe kunstenaars herinneringen opnieuw tastbaar of invoelbaar maken. En hoe kunstenaars en vormgevers kunnen bijdragen aan belangrijke maatschappelijke vraagstukken, zoals de zorg voor onze demente medemens.

Begin de dag met een Wake Up Ball. Volg in de ochtend een workshop met een van onze topgasten en bezoek in de middag een programma in Rozet vol inspirerende lezingen, bevlogen gesprekken, een expo en optredens. Een dag om niet te vergeten!

Met: Erik Scherder, Adriaan Luteijn, Dieuwke Spaans, Mirjam Westen, Porgy Franssen, Maarten Vanden Eynde, Dries Tys, Caro van Dijk, Laura Lynn Jansen, Boukje Schweigman, Charl Landvreugd, Meg Stuart, Anke Bangma, PeerGrouP, Wim de Wagt, Oscar Kocken, DJ Scentman, Caro Verbeek, Fleur Bouwer, Arnoud Noordegraaf, Mark Mieras, TG Space, Sarah Meuleman en vele anderen.

Datum: 13 februari 2015

Aanvang: 10.30 uur

Einde: 17.00 uur

Locatie: Eusebiuskerk en Rozet, Arnhem

Toegang: gratis

Aanmelden: verplicht vanaf 14 januari: www.artez.nl/studiumgenerale

Jog those ideas out of your head

Ken je dat, dat je helemaal vastzit tijdens een klus of je werk? En dat je op het moment dat je iets heel anders gaat doen, je De Oplossing te binnen schiet? Bijvoorbeeld als je in de rij bij de supermarkt staat, de was ophangt of tijdens een potje hollen in de buitenlucht.

Herkenbaar, niet? Shanice Muntslag maakte er deze mooie illustratie over.

tekening joggend meisje


Thinktank

ThinktankAmai, alweer zo’n prachtige illustratie! Aranka Mulder, tweedejaars student Animation Design, maakte deze illustratie: ‘Thinktank’.

 

Over het falen van Mondriaan

MondriaanStudent Comic Design Iris Hofstee deelt met ons een fijn eigenzinnig onderzoekje:)

Oorspronkelijk zou ik een artikel schrijven over hoe iets oppervlakkigs als hokjesdenken juist heel nuttig kon zijn, ook bij meer diepgaande dingen (in de trant van ‘surfen en duiken’). Hoe ik vanaf hokjesdenken bij Mondriaan ben gekomen… Nou ja, daar kun je zelf wel invulling aan geven. Toch leek het me wel grappig om mijn onderzoekje te delen.

Piet Mondriaan is over de hele wereld bekend als ‘die ene kunstenaar die die schilderijen maakt met rechte lijnen en gekleurde blokken’. Wie meer weet van kunstgeschiedenis zal weten welk onderzoek Mondriaan deed. Aan het begin van zijn carrière schilderde hij vrij realistische landschappen. Later begon hij, net als veel andere kunstenaars in zijn tijd, steeds abstracter te werken. Het onderzoek dat Mondriaan deed was het beperken van zijn schilderijen tot de pure essentie ervan. Volgens hem bestond een schilderij uit horizontale en verticale lijnen, die samen ook denkbeeldige diagonalen kunnen vormen, en de drie primaire kleuren: rood, geel en blauw, waaruit alle andere kleuren bestonden.

Mondriaan_citroengeelBij dat laatste ging hij de fout in. Hoe heftig het ons ook wordt aangeleerd, de primaire kleuren zijn niet rood geel en blauw, maar citroengeel, cyaa n en magenta.

Nou zijn in de algemeen geldende kleurenleer rood, geel en blauw prima te gebruiken als mengkleuren, maar het leek me toch interessant om een keer een ‘geslaagde’ Mondriaan te maken.

Dit is dus hoe een Mondriaan eruit zou zien als hij de ‘echte’ primaire kleuren had gebruikt. Hoewel het op het eerste gezicht er raar uit ziet, lijkt het toch op een bepaalde manier wel te kloppen.

Waarschijnlijk is het wel fijn voor de wereld dat Mondriaan rood en blauw gebruikte in plaats van magenta en cyaan. Je moet er toch niet aan denken dat alles met een Mondriaan-motiefje opeens felroze en lichtblauw is!

Mondriaan_lichtTerwijl ik bezig was met het vorige plaatje werd ik ook benieuwd hoe Mondriaans werk eruit zou zien als hij met licht zou werken in plaats van met verf. Voor licht zijn de primaire kleuren rood, blauw en groen. Omdat papier wit is, en geen licht zwart, heb ik ook het zwart en wit omgedraaid. In principe is het dus het vorige ‘schilderij’ in negatief, en dan krijg je dit beeld.

Misschien is de uitspraak dat Mondriaan gefaald heeft in zijn onderzoek een beetje overdreven. Toch is het interessant om zijn schilderijen eens te zien zoals ze ‘hadden moeten zijn’ als Mondriaan echt trouw was geweest aan zijn doel.

College in een nachtclub

UvNVorige week verscheen in de Volkskrant een artikel over de Universiteit van Nederland. De oprichters zijn Alexander Klöpping, de tech-guy uit DWDD, en Marten Blankesteijn. Hun streven is om ‘al die kennis die verstopt zit in universiteiten te delen met een breder publiek.’ Het idee is simpel: een hoogleraar die boeiend kan vertellen, geeft een college van slechts een kwartier over zijn vakgebied. De setting is niet een saaie collegezaal, maar de Amsterdamse nachtclub AIR. De colleges worden gefilmd en online geplaatst. Inmiddels staan er 180 colleges online met 3 miljoen views. De Universiteit van Nederland belooft: “De beste hoogleraren van Nederland geven gratis college op internet. Elke werkdag komt er een nieuw college online, en elke week een nieuwe hoogleraar.”

Deze colleges zijn hartstikke populair en ze staan niet op zichzelf. Andere initiatieven waarbij het brein een avondje uit mag, zijn eveneens hipperdepip. Zo zijn er soortgelijke evenementen zoals de serie Theatercolleges, de College Club en het door de filosoof Alain de Botton opgerichte The School of Life. Ook daar staan ze trappelen om kennis te vergaren in een prettige uitgaanssfeer. Want na het college is er tijd voor een drankje, kletsen en dansen. En je komt niet in je dagelijkse kloffie, nee, de meesten kleden zich voor een avond uit.

Het zijn avondjes-uit-met-diepgang. Hé, dat klinkt bekend: het verbinden van kennis opdoen met een fijn avondje uit, het nuttige met het aangename verenigen, dat doet denken aan SURFEN & DUIKEN!

 

Lees hier het artikel uit de Volkskrant.

Zelf een college van de Universiteit van Nederland bijwonen? Check hier de site.

 

To surf or not to surf

Jeuh, studenten van Animation Design en Comic Design gaan vanaf vandaag bloggen in aanloop naar SURFEN & DUIKEN. Illustraties, verhalen, ik ben benieuwd welke cadeautjes er allemaal onze kant op komen. Vanochtend vond ik deze mooie illustratie van Reynaert Vosveld in mijn inbox. Dankjewel, Reynaert!

Het moge duidelijk zijn: to surf or not to surf, that’s the question.

reynaert

Dus Ik Ben

In de televisieserie G8 – Dus Ik Ben van de Humanistische Omroep gaan Stine Jensen (filosoof en spreker tijdens het SG-festival Friends) en René Gude (denker des vaderlands) op zoek naar antwoorden op een aantal prangende vragen van deze tijd. In de aflevering van 28 april j.l. stond het thema van het volgende SG-festival centraal met de vraag: ‘Wat moet ik doen om mijn leven zin te geven nu er zoveel te kiezen is?’

In de inleiding spreekt Stine Jensen met filosoof en muzikant Frank Meester, die zichzelf omschrijft als iemand die heel veel dingen doet in zijn zoektocht naar zingeving en de verwerkelijking van wie hij is. Dat hij door de hoeveelheid van dingen ze eigenlijk alleen maar vrij oppervlakkig kan doen, deert hem niet zo. Tevreden hobbelt hij van doel naar doel naar doel…. Moet je natuurlijk wel eerst een doel vinden….. En hoe doe je dat?

Ze kijken samen naar een fragment van de documentaire ‘Alles wat we wilden’ van Sarah Domogala, een visueel tijdsdocument dat vier jonge, creatieve, ambitieuze mensen volgt die ogenschijnlijk een glanzend en gelukkig leven leiden. Maar in de film blijken ze eigenlijk behoorlijk depressief en gestrest te zijn: ‘alles mag, alles kan, maar er is geen kader, en als het niet lukt is het je eigen schuld.’ Ze lijden aan een overvloed aan mogelijkheid en keuzes. Dat je moet doen wat je zelf wilt, zit ze in de weg. Want ze weten helemaal niet wat ze zelf willen. Dat probleem verklaart volgens Stine Jensen de populariteit van levenskunstfilosofen als Alain de Botton die hulp bieden bij geestelijke nood.

G8 Dus ik benDeze aflevering over zingeving gaan ze te rade bij de jonge Australische filosoof Damon Young. Volgens hem moet je maar accepteren dat jij de enige bent die betekenis kan creëren en zijn eigen leven zelf moet vormgeven. Je moet daar vervolgens niet te lang over blijven nadenken. Je moet je leven vooral vorm en richting geven door te DOEN. Ga sporten en ontdek dat het je karakter kan vormen, creatief kan maken, kennis kan laten maken met het sublieme, je nederig of trots kan maken, moed kan geven of vertrouwen. Bouw een band op met een paar kunstwerken en maak contact met je eigen gevoel en leer daardoor jezelf en de wereld beter te begrijpen! Doe! Dat kan je uit je ik-gerichtheid halen, handvatten geven in het dagelijks leven en richting geven aan je ontwikkeling.

http://www.npo.nl/human-g8-dus-ik-ben/22-04-2014/VPWON_1219535

http://www.hollanddoc.nl/kijk-luister/documentaire/a/alles-wat-we-wilden.html