OPEN CALL: PODCAST

We are looking for students who would like to work with us on a podcast about diversity!

Come along and pitch your idea for a podcast that can have any form you choose: prose, music, radio play. A podcast with your own story about diversity. It could involve gender, ethnicity, religion, politics, intersectionality, white privilege, Black Pete, etc. Musicians, creative writers, dancers, interaction designers – everybody is welcome.

Are you interested? Please sign up before 15 December with Fleur Bokhoven (f.bokhoven@artez.nl).

This podcast project is a collaboration between Dennis Gaens (writer, radio programme maker, teacher of Creative Writing) and ArtEZ studium generale.

Lara Staal over de staat van het manifest op Mister Motley

‘Wij kinderen van het postmodernisme ervaren al snel een ongemak bij het lezen van het taalgebruik waaruit zelfvertrouwen en geloof in de toekomst spreekt. Het postmodernistische principe dat er altijd meer dan één waarheid bestaat, heeft van ons mensen doorgewinterde twijfelaars gemaakt.’

Lara Staal schrijft over de staat van het hedendaagse manifest op Mister Motley, een artikel dat is voortgekomen uit het programma Revolte. Lees meer op http://www.mistermotley.nl/art-ev…/de-staat-van-het-manifest

Lara Staal

The School of Missing Men

The School of Missing Men – an empowerment initiative by BEAR, ArtEZ studium generale, Museum Arnhem & Walter Books

 

November 28 at 16.00 / Oude Kraan 26:

Launch of The School of Missing Men – an empowerment initiative in the making

& lecture by Miriam Westen (curator Museum Arnhem with focus on gender, feminism and post-colonial issues)

 The School of Missing Men takes as it starting point the fact that 75 percent of students at BEAR are women, supposedly a norm ratio in art schools across the Netherlands and abroad. How is it then that the art-world continues to be for the most part male dominated?

 As a gesture to Foucault’s School of Missing Teachers, our goal is to see how we can learn from our current situation, to see it both as a set of systemic problems to investigate as well as a series of opportunities to take hold of. Implementing initiatives across the BEAR curriculum, including lectures, workshops, screenings and a reading group, we aim to assemble, share and generate knowledge and tools for self-empowerment.  The initiative begins locally, at BEAR and in collaboration with partners including departments across ArtEZ; ArtEZ Studium Generale; Mirjam Westen from Museum Arnhem; and Walter Books – eventually expanding the network to initiatives within a wider scope of concerns regarding diversity and equality.

We aim to open up the conversation through intersecting positions, allowing a variety of voices and experiences to resonate and contribute in developing knowledge, strategies and a supportive network for students both during school and after graduation.

Following Mirjam Westen’s lecture please join us for a drink with the collaborators to mark the departing point of this new initiative in the making!

# Feminism

 

 

Nieuwe koers!

Dit voorjaar is studium generale onderdeel geworden van de Graduate School. Dat betekent nieuwe kansen en een andere koers! Wat blijft is een programma met workshops, events, lezingen en meer waar kunst, wetenschap en maatschappij samenkomen. Voor iedere geïnteresseerde binnen en buiten ArtEZ toegankelijk. Nieuw is ons onderzoeksthema: Diversity for What? Samen met de ArtEZ community gaan we betekenis geven aan het onderwerp diversiteit. Over identiteit, economie, ecologie en meer! En we maken een meer divers programma in 2018 met podcasts, meet-ups, expertmeetings. Meer weten, ideeën over diversiteit of samenwerken? Check onze site of neem contact met ons op!

Ole Nieling vlogt: Rhythm

Voor Revolte hebben we studenten, docenten en alumni verzameld wiens werk raakt aan de thematiek van ons project. Alumnus Ole Nieling (Fine Art/Media AKI ArtEZ) maakte speciaal voor studium generale een serie vlogs over zijn werk.

In 2016 I spent 6 months in Norway, discovering what it is to be a modern human in an old environment. Chapter 3 delves into matters of rhythm: What influence can the rhythm of an environment play upon us humans?

Ole’s cabin is now in Belgium at the Verbeke Foundation. The opening is on November 12 and it will stay there for six months. In 2018 the cabin travels to Het Kunstgemaal in Bronkhorst, where it will become a micro residency.
You can visit my website at www.ole.wtf

Check out Simon Harvey’s book on Smuggling:
http://amzn.to/2grXHnW

Why Zebras Don’t Get Ulcers: The Acclaimed Guide to Stress, Stress-Related Diseases, and Coping – Robert M. Sapolsky
http://amzn.to/2gVJ90A

Lawyers, Liars, and the Art of Storytelling: Using Stories to Advocate, Influence, and Persuade – Jonathan Shapiro
http://amzn.to/2gsNPut

The Happy Hypocondriac – Don. Herold
http://amzn.to/2xVswHT

 

Ole Nieling vlogt: Loneliness

Voor Revolte hebben we studenten, docenten en alumni verzameld wiens werk raakt aan de thematiek van ons project. Alumnus Ole Nieling (Fine Art/Media AKI ArtEZ) maakte speciaal voor studium generale een serie vlogs over zijn werk.

In 2016 I spent 6 months in Norway, discovering what it is to be a modern human in an old environment. Chapter 2 revolves around Loneliness: Our surroundings define us but into what dimensions do they control us also?

 

You can visit my website at www.ole.wtf

 

Robinson Crusoe – Daniel Defoe http://amzn.to/2yv00Pu

Nausea – Jean Paul Sartre http://amzn.to/2gqkODb

Savage Girls and Wild Boys: A History of Feral Children – Michael Newton http://amzn.to/2xMc64B

No Place to Hide: Edward Snowden, the NSA, and the U.S. Surveillance State – Glenn Greenwald http://amzn.to/2zw0S6m

Ole Nieling vlogt: Degeneration

Voor Revolte hebben we studenten, docenten en alumni verzameld wiens werk raakt aan de thematiek van ons project. Alumnus Ole Nieling (Fine Art/Media AKI ArtEZ) maakte speciaal voor studium generale een serie vlogs over zijn werk.

Ole Nieling ging in 2016 voor een half jaar op uitwisseling naar de Noorse Kunstacademie in Trondheim. Het dunbevolkte ruige Noorwegen trok hem aan als geschikte plek om de relatie mens – natuur te onderzoeken. Ole ging niet op de campus wonen, nee, hij ging midden in de bergen kamperen, in een zelfgebouwde hut. Op tweeënhalf uur lopen van de bewoonde wereld. Hartje winter. Brrr.

Bekijk zijn 1e vlog, met fascinerende beelden van de Noorse bossen:

Chapter 1: Degeneration:

 

http://www.ole.wtf/about/

Revolutie. WTF

picture: John Baldessari

Voor Revolte hebben we studenten, docenten en alumni verzameld wiens werk of interesses raakt aan de thematiek van ons project. Docent Luna van Loon laat haar licht schijnen over thema revolutie.

Revolutie. Interessant. Belangrijk ook. Goed thema. Kunst en revolutie zijn als het ware voor elkaar gemaakt. Toch?

Het zijn krachten die elkaar tot grote hoogte kunnen opstuwen. De één doelgericht en nietsontziend, de ander mysterieus, ongrijpbaar maar minstens zo gevaarlijk en aantrekkelijk. De kracht van hedendaagse kunst lijkt besloten te liggen in haar autonome, subversieve en visionaire potentie. De kracht van kunstenaars in de weigering om het keurslijf (dat de maatschappij (whatever that may be), de buren, de reclamewereld, Walt Disney, de traditie of wie weet: de vrijmetselaars en de Roteryclub) voor de brave burgerman en vrouw uitgerold aan te trekken.

Uit de pas lopen, out of the box denken, de geest de vrije loop laten, verbeelding voorbij de verbeelding. De ware kunstenaar laat de geneugten van Centreparks, de vrijmibo, de doorzonwoning, de twee kinderen en de Golden Retriever, de zegeltjes van de AH en wasverzachter voor wat het is. De vrije kunstenaar verkiest een spartaans bestaan omwille van het hogere. Wat dat hogere is, ach, dat doet er eigenlijk niet zo toe. Dat is een van de mysteries die alleen de kunstenaar zelf kent en waar zijn of haar armoede het bewijs van is. Want, zo wil de mythe en de praktijk: kunstenaars zijn arm. En die vrijwillige keuze voor armoede en bestaansonzekerheid moet wel ingegeven zijn door een even ongrijpbaar als diepgevoeld enigma, waar de ware kunstenaar ten alle tijden mee in contact is. Toch?

Die keuze voor armoede en bestaansonzekerheid ademt een zekere romantiek uit. De gearriveerde kunstenaar die zich met graagte laat uitnodigen door het koninklijk paar, om daar aan te schuiven bij een zogenaamd ‘creatief diner’ wordt met argwaan en stiekeme (door jaloezie ingegeven) minachting bekeken. Het is een schisma, het schisma van ‘the winner takes it all-nijd’.

What do you mean what does it mean? – Anthony Burril

Het zijn zomaar wat gedachtes, wat clichés zo je wilt, die ik uit m’n toetsenbord ram ter introductie van iets triviaals: namelijk de wens om te begrijpen waar m’n ergernis en verwarring met betrekking tot het thema Revolutie vandaan komt. Het is de ergernis van de slang die in z’n eigen staart blijkt te bijten: mijn eigen wens om authentiek, onafhankelijk, creatief en kunstzinnig of in ieder geval Anders te zijn, is zo voorspelbaar, cliché, afhankelijk van erkenning door anderen en voor de hand liggend, dat het me stoort. Dat is de grond onder de ergernis die ik voel bij het (door het voor mij toch belangrijke instituut ArtEZ) gekozen thema: Revolutie. Revoluties zijn controversieel, kunst is controversieel. Zet wat controversiële iconen op een podium en laat ze bewonderend en ondervragen door controversiële kunstenaars in wording en Hoppa. Klaar. Goed bezig.

Maar ook die constatering is een cirkelredenering: om te ontsnappen aan het cliché, wil ik het cliché benoemen, zo niet vermorzelen. Met mijn onafhankelijke geest becommentarieer ik het thema maar met m’n commentaar lever ik geen enkele wezenlijke bijdrage. Kritiek leveren vanaf de zijlijn is gemakkelijk. Is er meer dan dat?

Ja, wellicht. Een laagje dieper jaagt het thema me angst aan. Wordt er iets van me verwacht? Moet ik achter m’n toetsenbord vandaan komen. Moet ik de afwas, de deadline, de bijbaan, het avondeten achter me laten? Moet ik de straat op? Scanderen dat de revolutie is begonnen. Roepen dat we (waar zijn de anderen?) het niet langer pikken? Dat het genoeg is geweest?

Redenen te over: de zeeën en oceanen veranderen in een plasticsoep,de aardkloot (waar we het toch mee moeten doen) warmt langzaam op, bejaarden vereenzamen, vrouwen staan nog steeds op 3-0 achterstand waar het lichamelijke integriteit betreft. Het stikt van de corrupte, dan wel ronduit egocentrische, haatdragende en racistische politici die op wereldniveau de dienst uitmaken, steggelend over wie het meest te zeggen heeft over wie. Er is sprake van een dreigende kernoorlog, die me, de jaren tachtig indachtig (Ban de bom), bijna karikaturaal overkomt. Ik voel ten opzichte van dit alles vooral de kikker uit die Chinese mythe: mijn badwater warmt langzaam maar gestaag op, zo langzaam dat ik nauwelijks in de gaten heb dat ik levend gekookt wordt. En ondertussen blijf ik zitten waar ik zit.

Mijn houding met betrekking tot het thema Revolutie, die nogal blasé is, plaatst me voor een aantal raadsels. Ik ontwaar een zekere passiviteit, die grenst aan cynisme: ‘wat heeft het voor zin?’. Gecombineerd met egoïsme en luiheid: ik kan het net opbrengen om wat regeltjes te typen, maar eigenlijk heb ik meer zin om een serie te kijken, aan gevuld met bier en de inhoud van de koelkast….En (dat is misschien nog wel het grootste raadsel) ik schaam me er niet eens voor. Nog niet een beetje.

Bij revoluties denk ik aan grootse en meeslepende bewegingen in het verleden, of elders. Aan grote woorden als ‘Verlichting’, en Volksverheffing, aan ‘Socialisme, Kapitalisme en Communisme’. Maar dat is al geweest. Het is gebeurd. We zijn nu hier. En ja, er is allerlei onrecht. Maar dat is niet mijn schuld. En wat kan ik nu helemaal doen? Wie ben ik om ergens ver weg te gaan vertellen wat rechtvaardig en goed is. Ik twijfel, dus ik besta (Ja, dat is Descartes).

fragment van Lotterysellers – Jan Hoek

Ik kan lezen, ik kan schrijven, ik kan tot op zekere hoogte m’n eigen gedachten vormen en desgevraagd commentaar leveren. Laat me toch. Dan doe ik de afwas, stop het kind in bed, trek de koelkast open en kijk een serie. Bij voorkeur een serie waar strijden gestreden worden die niet de mijne zijn (iets met maffia, drugs, pistolen en marteling) maar waarbij ik niettemin iets voel. Sympathie voor de bad guy die desalniettemin oprecht is in de liefde voor zijn vrouw, trouw is aan zijn vrienden en witheet wordt als z’n dochter onheus bejegend wordt. Heerlijk: er is allerlei shit, we rommelen allemaal wat aan, met of zonder guns, maar uiteindelijk zijn we allemaal gewoon maar mensen, met gewone verlangens, gewone dilemma’s, behoefte aan warm eten, een warm bed en mensen om ons heen die ons vertellen dat het oké is, alle knagende onrust om grote, dan wel kleine, problemen ten spijt.

Is daarmee alles gezegd? Nee.

Ok, ik kan accepteren dat ik ook maar gewoon een mens ben, met zeer voor de hand liggende wensen en verlangens. Maar ik heb ook een zeker rechtsgevoel, een zekere ethiek en notie van het geluk te zijn geboren in het relatief welvarend deel van de wereld. En een vaag idee dat ik misschien de wereld niet kan redden, maar toch een bijdrage kan leveren.

Hoe? Tsja. Mijn idee van een revolutie mag dan vaag en clichématig zijn: ik heb wat beelden van studentenopstanden, helden, die bereid zijn omwille van een ideaal van alles en nog wat op te offeren, geweld te trotseren, en daar komt de analogie weer: omwille van een hoger doel af te zien van comfort, het burgerlijke bestaan, om me te wijden aan een door een enigma ingegeven hoger doel: de Kunst, de Revolutie…. Als de mate waarin ik bereid ben offers te brengen de meetlat is, waarlangs mijn toewijding aan de kunst wordt gelegd, dan ben ik een matig kunstenaar.

Ik hecht te veel waarde aan m’n kind, m’n huis, m’n pinpas en m’n dagelijkse rituelen om de straat op te gaan, om de onrechtvaardigheid in de wereld van de daken te schreeuwen. Ik mis de kracht, de durf en misschien ook wel de wanhoop, of naïviteit om de volgende revolutie te verkondigen. Daarbij vrees ik, door het gebrek aan op afroep beschikbare medestanders, als schizofreen versleten te worden.

Wat ik wel kan doen: het teveel aan eigen passiviteit, cynisme en luiheid registreren, ontstijgen en me laven aan diegenen die het podium wel durven te betreden. Wellicht hoor ik, met mijn kritische onafhankelijk geest, allerlei clichés, die ik met wat logische en analytische denktrucs met gemak af kan kachelen. Maar wie weet hoor ik ook iets nieuws. Een gedachte, een actie, een manier van spreken en zijn, die me kan inspireren. Die me verder brengt dan m’n eigen cirkelredeneringen. Al is het maar een millimeter. Want een cirkel die maar een millimeter uit de bocht gebracht wordt, kan nog wel eens tot grote hoogte stijgen….

Miranda July – Lucie Young

It Won’t Be Long Now, Comrades!

Framer Framed is een platform voor kunst en cultuur, met een expositieruimte in de Tolhuistuin in Amsterdam. Framer Framed presenteert
It Won’t Be Long Now, Comrades!, een groepstentoonstelling die samenvalt met de 100e verjaardag van de grote socialistische Oktoberrevolutie in Rusland. Geografisch gezien richt de tentoonstelling zich op landen die direct beïnvloed zijn door de Oktoberrevolutie (en het daarop volgende communistische regime). It Won’t Be Long Now, Comrades! verkent de mogelijke emancipatorische kracht van revolutie en verzet in deze postcommunistische regio’s – vaak in het licht van de complexe geschiedenis van deze gebieden.

Vandaag de dag is er veel scepsis ten opzichte van revoluties – men gelooft dat ze gedoemd zijn om te falen, of dat ze bepaalde situaties verergeren. In deze tentoonstelling wordt de gebruikelijke focus op dit falen vermeden. In plaats daarvan wordt gekeken naar de vaak als vanzelfsprekend beschouwde rechten die in de revoluties van het verleden hard bevochten zijn, en de potentie van revoluties in het heden om toekomstige verandering teweeg te brengen. Ook vormt de tentoonstelling een verkenning van de moeilijke maar belangrijke taak van zelforganisatie en het overbruggen van verschillende strijdpunten en meningen bij het opzetten van politiek-maatschappelijke burgerinitiatieven.

Zogenoemde ‘postcommunistische’ gebieden hebben in de loop van de 20ste eeuw te maken gekregen met veelvoudige, snelle veranderingen in regime- en staatsvorming. Plotselinge verschuivingen van het communisme naar het ongebreidelde neoliberale kapitalisme en later naar nieuwe, meer hybride vormen hebben geleid tot een snelle verandering in nationale waarden en ideologieën. Dit kan mogelijk als leermiddel dienen en alternatieven opwerpen voor het huidige Westerse neoliberalisme.

Door de geschiedenis en huidige situaties van verschillende postcommunistische landen te verkennen, proberen de kunstenaars en curatoren van It Won’t Be Long Now, Comrades! antwoord te krijgen op een reeks relevante politieke vragen. Hoe organiseer je politieke besluitvorming van onderop? Waar ligt de politieke macht, en hoe kan deze (opnieuw) worden opgeëist? Hoe kunnen verschillende, soms tegenstrijdige meningen op een gelijkwaardige manier onderdeel worden van een revolutionair idee, waarbij verschillende complexe en urgente standpunten worden gecombineerd? Wat kunnen we van het verleden leren over de revolutionaire mogelijkheden van vandaag de dag?

DEELNEMENDE KUNSTENAARS
Željka Blakšić aka Gita Blak, Irina Bucan, Gluklya / Natalia Pershina-Yakimanskaya, Nikita Kadan, Tigran Khachatryan, Andreja Kulunčić, Marge Monko, Nikolay Oleynikov, Agnieszka Piksa, Karol Radziszewski, Mykola Ridnyi, Tereza Stejskalová en Zbyněk Baladrán