No One Home

Lost Shrine, Mixed media on paper, 29,7 x 42 cm, Liesbeth Doornbosch, 2017

 

De gedachte kwam al snel in me op niet thuis te geven aan het verzoek een blog te schrijven over HOME.
Mijn goede vriend A., een knorrige halfbakken intellectueel raadde me aan het juist wel te doen.
Voor degenen die hem nog niet kennen, als architect heeft hij een studio in Nederland en op Vancouver Island, Canada. Hij verslonst zijn beider architectenbureaus en kan feitelijk zijn beroep al jarenlang niet meer uitoefenen. Dit verdoezelt hij met grootse handigheid door zijn zoon te gebruiken en in te zetten om projecten vlot te trekken. Zijn grillige persoonlijkheid drijft me vaak tot onbeschrijflijke ergernissen en tegelijkertijd is hij mijn meest trouwe en beste vriend en delen we vooral elkaars bijzondere gevoel voor humor.

De reden dat hij me adviseerde wel op het verzoek in te gaan was zijn recollectie van de dag dat we samen voor één van de laatste keren mijn ouderlijk huis bezochten. En, dat toen ik de sleutel in het slot stak en we over de drempel stapten, hij droog maar plechtig de woorden: “No One Home” uitsprak. Hij had goede herinneringen aan die luttele uren in de woning en meende dat ik met het delen van onze gezamenlijke ervaring niet alleen mijzelf maar ook anderen helderheid zou kunnen verschaffen. Wie wilde dat nu niet, opperde hij monter. De frons in mijn voorhoofd bij zijn nogal vage uitspraken, dwong hem tot nadere uitleg.

“In elke hoek van dat huis lag iets opgeslagen: verhalen, belevenissen en ja, ook herinneringen.
Ik weet het, aan dat woord hebben we een broertje dood, dus laat die dan buiten beschouwing.
Maar juist door onze gesprekken van die dag op die plek, te noteren en vervolgens te delen, geef je de
buitenwereld inzicht in je achtergrond maar ook in je huidige bestaan.”
Mijn cynische oogopslag en opmerking ‘dit is niet iets om over naar huis te schrijven’ deed hem wijselijk zwijgen.

Nog geen week later gaf hij mij inzage in zijn eigen rommelige en chaotische archief, althans in een deel ervan. Hij gaf me de opdracht ermee proef te draaien. Ik zou als zijn geweten kunnen fungeren en een deel van zijn (werkbare) leven in kaart kunnen brengen maar vooral mogen en kunnen becommentariëren. Hij zou me carte blanche geven en beloofde op geen enkele manier zich te bemoeien met de inhoud ervan.
Vooralsnog ben ik niet veel verder gekomen dan het lezen van een aantal, soms Engelstalige, brieven van zijn hand.

Dear D.,
Thank you for your warm welcome on your estate. Oh, and again I apologise for my basic writing skills in English. My son recently noticed even my Dutch speech went down the drain because of our frequent travelling between the two continents. After so many years I sincerely wish my English skills still to improve.

How is your grandson K. doing? I am hoping he is enjoying his recent rebuild and converted studio. It was a grand surprise meeting him in person, and we highly appreciated him sharing some of his artworks with us.

Both my son and I photographed and explored some of the Case Study Houses and arrived home safe in our studio on Vancouver Island just two days ago.
I am happy to see everything worked out fine with replacing and installing all the furniture including the bookshelves. What happened to all tools and equipment, did you already manage to find any storage? I still doubt if you are capable of sharing the large spaces with others. Last time I noticed your temper talking to my son and one of his fellow students. Your attitude slightly surprised me. Wouldn’t it just be better if you keep those spaces to yourself? Though, I agree the spaciousness is too much to handle for only one person.

Don’t mind me asking but what happened to your sense of proportion, the benches are so harmoniously sized, but the working and living areas feel on the contrary somehow spooky because of size and scope.
I will send you a few copies of some of the correspondence I had with C., you met him as well back then, right? In a way, your loss in space reminds me of his stubbornness towards any sense of scale. Most of the time he entirely ignored the inhabitants need for proportional dimensions and any practical solutions. Speaking of, I also found one of the letters by E. – I still miss her weird but loving personality – it’s the one she had to send to C. after his brutal action in the South of France. Remember we talked about this? The envelope includes some collages and drawings as well. I made these for her, but she returned all of the material to me in her last year in Paris. I would love to show them to you one day.

Because of us travelling so much the past months I am currently breaking my head over this idea how to come up with a proper design for a house in the sense that such a concept immediately turns into a
suitable home. I miss feeling at home, I guess. I can’t figure out whether I feel like this because of being away from home so often or because of missing my dwelling. In German, they have two different words for both perceptions: Fernweh and Heimweh. It is like not knowing where the home’s reality in the house is; do you get what I mean? Either the ‘feeling at home’ awareness or even only the interior itself is controlling the space or the other way around, it doesn’t seem to offer any in-between solution.

Fernweh, Mixed media on paper, 29,7 x 42 cm, Liesbeth Doornbosch, 2017

My first thought for figuring out this issue is buying all furnishings of any home in an auction or even directly from a family to research its history and at the same time draw and categorise all specifics. In the next step reuse all of it for a new design.
Guessing I am only then capable of casting anything in a way it makes one feel immediately comfortable in an entirely changed or brand-new environment.

However, then again, many questions and doubts pop up: am I the craftsman having an emotional issue with their or any home or is this search for precision a weird and dangerous condition that can burn any house or home down, metaphorically speaking? How to redeem the previous home of its personal touch? What are we left with, only its residue? I want to come up with any surroundings where we can see ourselves reflected in or even imagine ourselves as a personage walking in a scenario and bringing the place alive.

My second thought for dealing with this matter of emotional sustainability is getting all my old scale models from the storage and mould sculptures out of it to get rid of all specific developmental needs and end up with an improved or changed perception on designing one’s domicile.
In the end, I would like to orchestrate the whole place but end up in unrealities that seem intensely real. I could use some help here and will ask my son for advice.

Oh, last but not least I forgot to mention I spoke to our German friend Bernhard Mörtenböck, he rang to tell me all about his recent projects and specifically asked about your wellbeing, and he sends you his warm regards. We ended up stating German words trying to find new One-Liners for our One Liner Notebook. Of course, we ended up quarrelling, for example about the meaning of the German word
Einraumhaus. In his opinion, it is a household or room for just one person.

Of course, I know it is, but I started pushing him by persistently explaining it is a house that still needs to be furnished. My doggedness annoyed him so much that I needed to cheer him up with some of my latest crazy One-Liners: Home Beat(s) Home instead of Home Sweet Home or Home is the place to Tree or even the one No Home Made Home.

Anyway, speak soon and take care, my very best, A.

A Sunday Morning Modernist, Mixed media on paper, 29,7 x 42 cm, Liesbeth Doornbosch, 2017

Mirjam Zegers

Mirjam Zegers studeerde Nederlands en Literatuurwetenschap in Nijmegen en Londen. Eind jaren negentig verlegde zij haar werkterrein naar de muziek, als organisator (o.a. Rumori Concerten in Theater Frascati) en redacteur (o.a. De Nationale Opera). Ze maakte een boek met teksten van componist Louis Andriessen is vanaf die tijd zijn persoonlijk assistent. Daarnaast werkte zij op de promotie-afdeling van muziekuitgeverij Donemus, o.a. als adviseur van internationale muziekprogrammeurs.

Voor het ArtEZ Conservatorium Arnhem ontwikkelde ze een masteropleiding Muziekprogrammering, die ze vervolgens ook leidde. In de afgelopen jaren was ze bij ArtEZ Arnhem ook bandcoach en projectleider van The Real Agency en bij ArtEZ Zwolle docent Cultureel Leiderschap en Management in de master Kunsteducatie.

Van 2009 tot 2013 was zij jurylid voor het Europees cultuurprogramma. In de afgelopen jaren heeft zij zich ontwikkeld tot zelfstandig adviseur over internationale samenwerking voor diverse internationale partners. Mirjam Zegers is bestuurlijk actief voor hcmf// (Huddersfield Contemporary Music Festival), Sounding Bodies en The Chronometer’s Orchestra.

Rimini Protokoll (Stefan Kaegi)

Stefan Kaegi, Helgard Haug en Daniel Wetzel vormen sinds 2000 een collectief van auteur-regisseurs. Hun werk op het gebied van theater, geluiden- en hoorspelen, film en installaties maken ze met zijn tweeën of drieën of ook alleen. Hun werk is gericht op de voortdurende ontwikkeling van theatervormen, met als doel ongebruikelijke perspectieven op de realiteit mogelijk te maken.

Zo heeft het Rimini Protokoll collectief bijvoorbeeld een aandeelhoudersvergadering van Daimler tot theaterstuk gebombardeerd. Ook is het stuk 100% Stadt met 100 bewoners uit alle lagen van de bevolking van steden als Berlijn, Zurich, Londen, Melbourne, Kopenhagen, of San Diego opgevoerd. In Berlijn en Dresden heeft het collectief toegankelijke Stasi installaties ontwikkeld, waarin de observatieprotocollen konden worden beluisterd op Android telefoons. In Hamburg is de Weltklimakonferenz opgevoerd, een simulatie van de VN-conferentie over klimaatverandering. Hun laatste creatie is de theaterserie Staat 1-4 waarin postdemocratische verschijnselen centraal staan.

Rimini Protokoll heeft veel prestigieuze prijzen gekregen. Standplaats van het collectief is Berlijn.

https://www.rimini-protokoll.de/website/de/

Giuditta Vendrame

Giuditta Vendrame is a designer and researcher based in the Netherlands.

She explores the intersections between design, art practice and legal systems. To question the opaque nature of the latter, to make them debatable, she uses different media (film, performance, installations). She researches the notion of citizenship and its paradoxes and she is interested in exploring ways to open political spaces through playful and poetical interventions.

http://giudittavendrame.net/

Frank Kolkman

Frank Kolkman is an experimental designer whose latest projects include: a Dreammachine, an Out-of-body experience simulator, a Domestic drug screening kit, a DIY Surgical Robot  and proposals for a Humane Caviar Extraction Super Yacht & a Synthetic Rhino Horn Growing Device. Trying to combine his curiosity towards the inner workings of things with analytical thinking and intuitive making, Frank aims to challenge our understanding of current and near-future technologies and their sociopolitical implications.

Frank holds a Bachelors degree in Product Design from ArtEZ Institute of the Arts in Arnhem (NL), and a Masters degree in Design Interactions from the Royal College of Art in London (UK).

https://www.frankkolkman.nl/

Josh Plough

Josh Plough is design curator bij Onomatopee in Eindhoven en besteedt zijn tijd aan spreken over en schrijven op het snijvlak van design, kunst en technologiekritiek. Hij werkt in de schaduw van de Design Academy Eindhoven, waar hij een master in Design Curating & Writing heeft afgerond, en is zeer kritisch en sceptisch over de Design art die deze Academy levert en over de manier waarop design in het algemeen wordt gepresenteerd. Hij wil geen enkel vakgebied afbakenen, maar wil juist een bredere discussie op gang brengen en nieuwe presentatievormen en onderzoeksmethoden binnen het vakgebied Design ontwikkelen, die voortbouwen op de kunstwereld in plaats van deze slechts na te bootsen. Door kwetsbaarheid als een curatiestrategie te gebruiken wil Josh vragen stellen in plaats van antwoorden te verschaffen. Dat klinkt vrijblijvend, maar er is meer speelruimte wanneer je het allemaal niet zo stellig weet.

Borderland (Krzysztof Czyżewski)

Krzysztof Czyżewski is een van de oprichters en directeur van Borderland. Borderland is een cultureel centrum en tevens een plaats van ontmoeting, creatie en reflectie. Het platform is gevestigd in Sejny (Polen), in het ‘grensland’ van de Europese Unie. Deze regio, ver van de grote musea en toeristische attracties van Polen, kent van oudsher culturele diversiteit maar ook etnische verdeeldheid.

De groep brengt culturen die verdwenen zijn op een mooie en ontroerende wijze onder de aandacht van het grote publiek, onder meer met tentoonstellingen en jeugdtheatervoorstellingen. Borderland heeft ook een internationaal bekend klezmerorkest en ondersteunt uitwisselingen tussen wetenschappers en de culturele sector. Zij verbindt de eigentijdse cultuur met de rijke tradities van de Oost-Europese regio en slaat zo bruggen tussen generaties, talen en sociale groepen. Op deze wijze legt Borderland de basis voor een cultuur van solidariteit.

In mei 2018  kreeg Borderland de Princess Margriet Award for Culture uitgereikt van de European Cultural Foundation.

http://pogranicze.sejny.pl/?lang=en

Anne van der Weijden

Anne van der Weijden werkt als evenementencoördinator en kunstprogrammeur op De School Amsterdam. Eerder heeft ze 7 jaar als medewerker kunsteducatie gewerkt bij Foam (Fotografie Museum Amsterdam). Bij Foam heeft ze ook een jaar lang het Foam Lab met jonge volwassenen gecoördineerd. In 2017 is ze afgestudeerd aan de AHK met een master in Kunsteducatie.

 

Tina Lenz

Design antropologie is een benadering die mondiale krachten bestudeert en vormen van participerende betrokkenheid faciliteert. In dit opkomend vakgebied van kunstzinnig onderzoek waarin de mens centraal staat, creëert design antropoloog Tina Lenz improvisatiezones en nodigt ze mensen uit te participeren in een design proces. Bestaande omstandigheden, plaatsen en rituelen worden collectief in kaart gebracht, gevisualiseerd en opnieuw uitgevonden om mogelijke alternatieve toekomsten te ontdekken. Tina is docent culturele diversiteit in de minor Social Practice aan de WdKA en docent moving design bij ArtEZ.

http://tinalenz.nl/

 

Nash Caldera

Nash is beeldend kunstenaar en performancekunstenaar, geboren en getogen op het eiland Curaçao. In haar werk onderzoekt zij haar identiteit als Zwarte Lesbische Vrouw. Door haar identiteit te onderzoeken stelt ze de onderwerpen van het koloniaal verleden aan de orde en hoe die nu een rol spelen in ons leven tijdens dit postkoloniale tijdperk. Godsdienst, met name Afro-Caribische godsdienst zoals Santeria, is visueel zeer aanwezig in haar werk, maar ook bijgeloof waar ze mee is opgegroeid wordt opgenomen in haar werk. Zij probeert gevoelens in ervaringen om te zetten door in haar werk verschillende media te combineren (collage, video, objecten en performancekunst).