Huisblogger Willemijn Kranendonk derde prijs Turing gedichtenwedstrijd

Willemijn Kranendonk (1994) werd bekroond met de derde prijs bij de 10e Turing Gedichtenwedstrijd met het gedicht ‘Je kan rekenen op verandering’. De jury noemde haar gedicht “afwijkend, pamflettistisch, boos en geëngageerd”. Kranendonk zit in het vierde jaar van de opleiding Creative Writing aan ArtEZ Arnhem en heeft vorig jaar meerder blogs voor studium generale geschreven.

De Turing Gedichtenwedstrijd bekroont jaarlijks het beste Nederlandstalige gedicht met een geldbedrag van € 10.000, de grootste prijs ter wereld voor één gedicht. Deelname en jurering zijn anoniem. Dit jaar werd ‘Onder water’ van Meity Völke uit Roermond gekozen tot het beste gedicht van het jaar. De tweede prijs (€ 5.000) werd toegekend aan Truus B.A. Roeygens uit Mechelen en de derde prijs (€ 2.000) aan Willemijn Kranendonk uit Arnhem. De jury bestond dit jaar uit dichter Tsead Bruinja (juryvoorzitter), Neske Beks (multidisciplinair kunstenaar), Radna Fabias (dichter), Françoise Geelen (medeoprichter Turing Foundation) en Jeroen van Kan (presentator, redacteur en dichter).

Over het gedicht van Willemijn Kranendonk zeiden zij: “We vonden dit gedicht afwijkend, pamflettistisch, boos en geëngageerd. Neske Beks zei: “Omdat het me aangrijpt door de rauwheid en verschillende politieke statements en in het bijzonder de schreeuw die het in zich draagt. De vragen en de antwoorden. Het deed ons ook denken aan de Amerikaanse traditie van spoken word en politieke gedichten. Meerdere juryleden noemden het slot erg sterk. Het is liefdevol en streng tegelijkertijd. De dichter mag het ook zijn, want ze spaart zichzelf in het gedicht niet.”

Het gedicht van Willemijn Kranendonk:

 

Je kan rekenen op verandering

Er wordt gezegd: wacht op het startsein van de revolutie om goedgekeurd je geduld te verliezen,
zodat de mening die je koestert als een perfect gerijpte aardbei blijft.
Nu is geen tijd om pinda’s te pellen, een compromis is geen oplossing
als er mensen zijn die aangezien worden voor minder.

Ik wijs naar het systeem waar alle plekken lang geleden verdeeld zijn.
Ik zie hoe mannen zwoegen om de sterkste te blijven, hun kinderen niet zien opgroeien,
thuis zo moe zijn dat ze enkel kunnen zitten. Iedereen mag Frozen kijken en huilen,
iedereen is een kleuter in een groot log lichaam dat zich alleen met moeite laat verplaatsen.

Er zitten maar negenenveertig vrouwen in de tweede kamer.
Vrouwen moeten nog steeds stil, mooi en gehoorzaam zijn.
Ik zie niet negatief, maar glashelder en trap tegen alles aan wat ik tegenkom.
Dit lichaam plaats ik buiten mezelf om een punt te maken.

Relativeer wat zich als goed idee in je hersenen nestelt,
denk aan de foetus die je was in de warme baarmoeder,
niet alles hoeft uitgesproken te worden op twitter.

Het probleem is niet dat de vluchtelingen voorrang krijgen op een sociale huurwoning,
het probleem is dat er te weinig sociale huurwoningen zijn. Geld moet naar hardwerkende mensen
met een minimum inkomen, naar arbeiders. Ik ga niet naar het ziekenhuis met mijn
etterende ingegroeide teennagel omdat ik het eigen risico niet kan betalen,
een vriend zit thuis omdat hij stemmen hoort en niet naar een passende zorginstelling kan.

Er waren jongens die een lijst maakten met meiden uit de groep die ze het eerste zouden neuken.
Naast mijn naam onderaan stond: ze heeft overal een mening over.
Mensen die zeggen dat politieke kunst geen kunst is: dit is een gedicht en dit gedicht gaat de wereld veranderen.

In een café vraagt een meisje: waarom moet ik feminist zijn?
Kom je altijd klaar als je seks hebt, word je geloofd als je zegt dat je verkracht bent,
krijgt je moeder hetzelfde betaald als haar mannelijke collega?
Zolang klaarkomen een politieke daad is, ben ik feminist.
Het woord brengt kracht, geen negatieve connotaties.

Laten we een hand op onze buik plaatsen, daar waar eenzaamheid voelt als een versteende bal.
‘Alle mannen, alle vrouwen..’ het is niet waar.
Mijn hand leg ik op de buik van haat zaaiende mensen,
waar zit de angst waar deze ideeën in geboren worden? Vertel het me, ik word niet boos.

 

Aan de 10e editie van de Turing Gedichtenwedstrijd deden in totaal 2.442 dichters mee, van wie 25% afkomstig uit Vlaanderen, die gezamenlijk 7.155 gedichten inzonden. De 100 beste gedichten van deze editie zijn gepubliceerd in de bundel Steeds op reis en altijd thuis. De prijsuitreiking van de Turing Gedichtenwedstrijd vormt de afsluiting van de jaarlijkse Poëzieweek.

De winnaars van de 10e Turing Gedichtenwedstrijd werden bekendgemaakt tijdens een live-uitzending van het radioprogramma Met het Oog op Morgen vanuit de Rode Hoed. Bekijk de uitzending hier terug >

Nieuwste artikelen