V. Pride

In juni schreef ik over Seks en leugens van Leïla Slimani. Ik zei dat ik dankbaar ben dat ik in een land woon waar homoseksualiteit niet verboden is, dat krul en ik samen kunnen wonen en dat ik de kans krijg om deze blogs te schrijven, dat ik over mijn seksualiteit mag schrijven. Daar ben ik blij mee, maar ergens krijg ik een gek gevoel als ik over mijn seksualiteit nadenk. Ik ben lesbisch en ik heb een vriendin, maar het woord ‘lesbisch’ voelt raar en dat wij twee vrouwen zijn daar denk ik heel vaak niet over na, omdat het zo normaal is voor mij. En natuurlijk is het goed dat ik er niet over na hoef te denken, maar ergens voelt het alsof ik daarmee iets negeer. Want het is ook bijzonder dat ik met een vrouw ben. Net als dat liefde tussen alle soorten mensen bijzonder is.

Ik heb het gevoel dat lesbisch zijn vaak wordt gezien als een veredelde vriendschap en niet meer dan dat. Er is weinig representatie van lesbische vrouwen en er zijn meer instanties voor homomannen dan voor lesbische vrouwen. Ik ken wel tien boeken over homomannen en een stuk minder over vrouwen. Mijn Honours Programme onderzoek ging hier ook over: representatie van de lesbische vrouw en hoe ik daar als schrijver mee om moet gaan. Ik wist niet goed of ik vanuit een vrouw durfde te schrijven omdat ik bang was in clichés te vervallen of omdat het niet belangrijk genoeg is om over te schrijven omdat er zo weinig over geschreven en over gemaakt wordt. Alle boeken over lesbische vrouwen die ik las zijn twintig jaar oud en er zijn bijna geen Nederlandse films over gemaakt.

De nieuwe serie ANNE+ gaat over een lesbisch meisje in Amsterdam die haar ex tegenkomt en terugkijkt op alle relaties die ze heeft gehad. Ik had de kans de preview te zien en het was een verademing. Opeens wist ik waar ik in mijn hele Honours Programme onderzoek naar opzoek was geweest: een personage dat op mij lijkt, niet een beetje, maar heel veel. Iemand aan wie ik me kon optrekken, iemand die ook op vrouwen valt en daar oké mee is en naar haar plek in de wereld zoekt. ANNE+ gaf me het gevoel dat het ook iets is waar je trots op mag zijn. Ik had zo graag gewild dat ik deze serie had gezien toen ik veertien was, zodat ik wist dat het niet raar was wat ik voelde en dat ik niet met mannen was gaan daten omdat ik dacht dat het moest. Terwijl ik in de zaal zat werd ik ook overspoeld met een gevoel van eenzaamheid. Opeens wist ik dat ik iets heel erg had gemist, dat er een soort leegte was die ik eerder niet onder woorden kon brengen omdat ik niet wist dat ik een leegte voelde. Maar die representatie, dat gevoel dat je ergens bij hoort, dat je niet alleen bent, dat er meer meiden zijn als jij, dat had ik zo graag zoveel eerder willen zien. Ik ben lang bezig geweest met het uitvogelen van mijn seksualiteit. Ik geloof niet dat ik niet hield van de jongens met wie ik was, maar er klopte iets niet. Het werkte niet, ik was altijd teleurgesteld en boos. Als ik eerder had geweten dat ik lesbisch ben en dat het oké is om af te wijken van de hetero normatieve norm was het waarschijnlijk makkelijker geweest.

Het is oké dat mijn leven is zoals het is. Ik ben met Krul en nu op de plek waar ik graag wil zijn. Met een vrouw. Ik voel dat het belangrijk is dat er meer positieve verhalen komen over op vrouwen vallen en ik wil me daarvoor inzetten. Want als ik door ANNE+ zo overrompeld werd, ben ik daar vast niet de enige in.

Eén essay uit mijn Honours Programme onderzoek werd gepubliceerd op zijaanzij.nl

Dit is het vijfde blog van Willemijn Kranendonk voor #diversitystories.

Nieuwste artikelen