Ik doe niks

Willemijn Kranendonk schreef deze tekst. Studenten Creative Writing schrijven in aanloop naar ons festival Chaos & Conflict (twee-) wekelijks een tekst, waaronder een viertal gedichten over de aanslagen in Parijs.

De maatschappij waarin ik leef was eerst een verzorgingsstaat, maar wordt nu een participatiemaatschappij, er wordt zo veel op de zorg gekort dat ouderen steeds vaker in hun eigen uitwerpselen liggen, Geert Wilders maakt een opmars, vluchtelingen stromen binnen en worden uitgemaakt voor ‘gelukszoekers’ en ik?

Ik lig lui op de bank en kijk alleen nog realityshows met figuren als Kim Kardashian. Ik drink koffie in hippe tenten waar ik me thuis voel, of doe alsof ik me thuis voel. Ik ben een flexwerker met een cactus naast mijn toetsenbord. Ik leef van geld dat niet van mij is, of ik het nou terug moet betalen of niet. Kijk mij hip en gelukkig zijn. Kijk mij genieten van dingen als superfoods en authentieke winkels. Ik shine in mijn vintage kleren. Ik ben gelukkig en iedereen weet dat ik gelukkig ben.

Ik krijg een pushbericht van Volkskrant op mijn telefoon en lees: aanslagen in Parijs. Ik schrik ervan, ontgrendel mijn telefoon door mijn vinger te leggen op de homebutton en lees over de gijzeling en de doden. Ik ben alleen, weet niet wat ik er verder mee moet en besluit maar gewoon te gaan slapen. Het is tenslotte al half twaalf.
De volgende dag pluis ik de krant uit, zoek ik alle nodige informatie om een mening te kunnen vormen en sluit dan mijn laptop, ik ga een douche nemen.

Mijn vader vertelt me tijdens het eten dat het heel waarschijnlijk is dat Geert Wilders volgend jaar premier wordt. Met de toenemende vluchtelingen in ons land en de mensen die daar een probleem mee hebben, de Geert Wilders-stemmers, de ‘Rot op naar je eigen land-kijkers’, de mensen die op Facebook berichten plaatsen met teksten als: ‘vluchtelingen zijn vrouwenverkrachters’, die allemaal bij elkaar en dan komt straks Geert Wilders aan de macht. En ik?

Ik vraag een vriend van mij die op mannen valt of hij het gevoel heeft dat Nederland minder tolerant wordt. Hij vertelt dat in tegenstelling tot een paar jaar geleden hij niet meer hand in hand durft te lopen met zijn vriend.

Sinds dit jaar krijg ik als student geen studiefinanciering meer. De gift is omgezet in een lening. Dit vind ik erg, hoe kan het nou dat in ‘het land van de gelijke kansen’ studeren op deze manier weer voor de elite wordt? En waarom waren er maar 2000 mensen op de demonstratie tegen deze verandering? 2000 mensen, tegen de 600.000 studenten die Nederland telt.

Als de nieuwe iPhone 6s uitkom slaap ik voor de deur van de iCenter. Samen met een vriendinnetje lig ik vanaf vijf uur ’s ochtends te wachten tot de deuren opengaan. Ik spring op en neer als ik hem in mijn handen krijg, reken 900 euro af en installeer hem gelijk in de McDonald’s omdat ze daar gratis WiFi hebben.

Deze zomer ga ik naar vijf festivals en ik zie de vetste DJ’s. Ik gebruik XTC om mijn problemen te vergeten en ga daarna nog de stad in. Op de fiets naar huis heb ik koude benen, de zaterdagkrant prop ik nadat ik hem uit de brievenbus heb gehaald in de prullenbak.

Nieuwste artikelen