The Axe Effect

SpecSavers_0012Middelbare school: de plek waar zweterige hyperhormonale puberferomonen en onzekerheid hoogtij vieren, een onhandige combinatie die slechts één oplossing biedt. Deodorant.

Het is de geur van weemoed voor me geworden. Een symbool voor het brandende verlangen en schitterende ongemak van mijn puberteit. Laten we hem Axel noemen, want dit was de Keizer van Axe. Nee, dat is flauw. Ik noem hem A. Desalniettemin verhief A. het deodoreren tot een kunst.

Hij was geen goede ninja geweest, was hij dat geworden, want je kon al zijn sporen volgen. Zelfs in de schelle winterwind bleef de geur van zijn deodorant hardnekkig in de lucht hangen wanneer ik achter hem aan fietste, wanneer we, haastig om niet betrapt te worden, op weg waren naar het park waar we spijbelafspraakjes hielden. A. kwam uit het verdrietige Houten, een Vinexdorp met een architecturale lelijkheid waarvan je suïcidaal wordt. Hij was klein en zijn gezicht had iets trolachtigs. Onder mijn vriendinnen noemde ik hem ‘oempa loempa,’ terwijl ik verzweeg dat ik hem wel zag zitten. Hij was een ouderejaars, en de enige jongen van wie ik krabbels kreeg op Hyves.

bommelHet einde van de vriendschap naderde snel. Na een schoolfeest nam hij me mee naar Houten. Hij nam me mee naar de logeerkamer in de kelder van het nieuwbouwhuis. Ik wist niet wat ik zag, en nog steeds vraag ik me weleens af of ik het niet heb verzonnen. De hele kamer was bedekt met Ollie B. Bommelplaatjes. De hele kamer. De muren, zelfs het plafond was niet meer te zien. Overal lagen snuisterijen, stripboeken, collector’s items van Ollie B. Bommel. Het was obsessief, op het angstaanjagende af. Vooral omdat het in de kelder lag, en er een groot bed in het midden van de kamer stond, had het iets pervers. A. dimde het licht, en ik ging trillend op het bed zitten. Hij was de eerste jongen die ik zoende, en zelfs ik, als groentje, wist dat hij er niks van bakte. Maar dat maakte niet uit, want ik voelde een diepe trots: ik was een volwassen vrouw geworden, doorleefd en ervaren. Geïnitieerd.

Ik fietste in extase terug naar huis, niet wetend dat thuis een ziedende vader op me wachtte die me de rest van de kerstvakantie huisarrest zou geven. Dat maakte niet uit, ik bleef twee volle weken dagdromen, in een delirium.

Er was geen tweede zoen. De krabbels werden minder, hij ging van school af en ik begon de penetrante geur van zijn deodorant te vergeten.

Wist ik maar welke geur het was (Africa? Apollo? Dark Temptation? Excite? Full control? Hot Night Proof? Mature? Peace? Rise Up? Twist? Anarchy? Clean Rush? Deep Space? Gold Temptation? Marine? Sensitive?). Want welke een jongen uitkiest zegt iets over zijn intenties, zijn fantasieën en, vooral, zijn onzekerheden. Maar dan herinner ik me dat ik geen middelbare scholier meer ben, en dat Axe en A. voorgoed uit mijn leven gebannen zijn.

Jaren later heb ik nog eenmaal de precieze geur geroken.

Op een blauwe maandag fietste ik door de stad, toen ik ingehaald werd door een tengere jongen met een rugzak om. Ik moest afstappen: dit was het. Alles flitste voorbij: de krabbels op Hyves, de spijbeluren, de Ollie B. Bommelkelder, zijn wasmachinetong.

Toen ik niets meer rook, werden de herinneringen ook langzaam mistiger totdat ze helemaal verdwenen. Ik stapte weer op, en fietste verder. Het was goed zo.

 

Eva Prakken schreef deze tekst, zij is student Creative Writing van ArtEZ. Studenten Creative Writing schrijven in de aanloop naar ons festival De Grote Geheugen Show twee keer per week een tekst. Vertrekpunt van iedere tekst is een geur die een herinnering oproept; zoals Marcel Proust zijn hele A la recherche du temps perdu begon met de geur van een madeleine koekje dat hij in de thee doopt.

 

 

 

Nieuwste artikelen